No Country for Young Men

Posted in Uncategorized on november 9, 2016 by truetoyou

Ze is altijd onwezenlijk, maar vandaag nog iets meer dan anders, die wekker om iets voor zeven. Koortsdromen voorspelden het al, de richting die de eerste uitslagen aangaven voor het slapengaan eveneens, maar zelfs in die werkelijkheid leek het onwezenlijk dat het ook waar zou worden. Een malloot zonder plan, aangedreven door weinig meer dan losse, weerzinwekkende flodders als Leader of the Free World.

Ik schrijf dit meer als persoonlijke introspectie dan als politieke analyse want ach, wat geeft dat nog? Over een jaar is de nar Trump zoals hij tot gisteren werd opgevoerd salonfähig geworden, en is de grens van het toelaatbare nog wat opgeschoven. Zo gaat het nu al zolang, eerst binnen Europa, waar moraliteit nauwelijks nog bestaat, aanspoelende lijken faits divers zijn, vragen bij het heil van de globalisering taboe worden.

Waar sta je als je ideologie steeds meer marginaal wordt? Ik zag mezelf altijd als ruimdenkend links, verkondigde gisteren nog dat er echt niks mis is met je als je het homohuwelijk moeilijk kunt accepteren vanuit je opvoeding, je geloof, je achtergrond. Is het zo extreem geworden om nog te geloven in ecologie, eerlijke herverdeling, om eens na te denken of het wel nodig is om de auto van stal te halen – ik woon in de stad en heb er een, dat is toch niet zo gek alternatief?  – of het vliegtuig te nemen? Er is vast wel weer een grafiek die aantoont dat de wereld beter wordt, dat de economie – dat vluchtige ding waar niemand echt vat op krijgt en weinigen echt gelukkig van worden – aanzwengelt, dat we in de beste der werelden leven, ook al voelt het steeds minder zo.

Ik ben het beu om bij elke verkiezing in het verdomhoekje te zitten, bij elke slogan die mainstream wordt bedenkingen te maken, aan leerlingen te moeten uitleggen dat verdraagzaamheid een mooi goed is, terwijl je er in de Survival of the Fittest niet zo gek ver mee springt. Doe maar verder zonder mij, ik ga wat slapen. Te lang voor de tv gezeten voor een verkiezingsstrijd-herleid-tot-basketmatch (nu al 59-43!) tussen twee kandidaten die al te ver van mijn werkelijkheid stonden. Maar wel met de verwarming uit – toch te gek om tot half vier ’s nachts te zitten stoken? Naïef sukkeltje.

Down is the new up

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , on november 3, 2012 by truetoyou

Afbeelding

Radiohead is mijn groepje. Het is de enige band die me ooit, zo tussen mijn vijftiende en achttiende, tot devoot fan zijn heeft kunnen dwingen. Als tienjarige zat ik anderhalf uur door het sleutelgat naar hun optreden op Pinkpop te kijken. Hail to the Thief kon ik vanbuiten spelen, hoewel ik geen instrument beheers.

Vorige week stonden de jongens uit Oxford in het Sportpaleis, die anachronistische bunker tussen brug en tunnel, en het was slechts na enig twijfelen dat ik een ticket kocht. The King of Limbs, die verzameling geluiden die nog bezwaarlijk tot songs leidt, had me finaal doen afhaken, nadat ook In Rainbows, met zijn eclectische songs eerder een verzameling dan een album, wat op mijn maag was blijven liggen.

Het was de vierde keer dat ik Radiohead zag, en de eerste keer dat dat niet als superfan was. De eerste keer ook dat ik bij het overgrote deel van de nummers op de setlist veeleer een ‘mwah, het zal dan wel’ gevoel had. Mijn Radiohead, dat was die apocriefe band die in vijf jaar The Bends en Kid A had gemaakt. My Iron Lung en How To Disappear Completely. Hun Radiohead, dat was de band die het experiment wat te ver had doorgetrokken. 15 Step en Little By Little.

Maar op 2,5 uur veranderden Yorke en co de wereld. Dat bijwijlen zelfs irritante gepriegel op plaat – mijn lief wil nog niet van de tafel komen – bleek live een met een unieke lichtshow aangevuurd geheel dat dan wel alle kanten uitging, maar finaal wel samenkwam in een symbiose van perfect op elkaar afgestemde klanken, en plots leek mijn eerdere inschatting de rizee. Was Radiohead op plaat werkelijk minder boeiend geworden, of moest ik aan mezelf toegeven dat ik conservatiever naar muziek gaan luisteren was? Uiteindelijk verkoos ik al een tijdje Dylan, Cohen en Lambchop boven Daphni, Flying Lotus en Death Grips.

Radiohead is de meest unieke band ter wereld. Geen nummer op I Love Techno zal de boel zo opzwepen als Feral in het Sportpaleis. Coldplay zal nooit een meer pure popsong maken dan Give Up The Ghost. The King of Limbs is de wereldplaat die ik er nooit in vermoedde. En ik, ik stap het tweede decennium van de 21ste muziekeeuw in. Aan de hand van Thom Yorke, schaamteloos groupie van de lelijkste zanger die er bestaat.

Schuld

Posted in Uncategorized on augustus 24, 2012 by truetoyou

Lance Armstrong staat op het puntje zijn zeven Tourzeges, wat ereplaatsen in de Amstel Gold Race en alles opgeteld niet meer dan dat – als uitvinder van de hyperspecialisatie in het wielrennen reed hij niet veel meer – kwijt te spelen. Ik zie vrienden wielerfans uitroepen dat ze tien jaar hebben uitgekeken naar vandaag, en ik begrijp hun euforie. Tien jaar geleden had ik dezelfde gevoelens. Vandaag niet meer.

Zes Rondes van Frankrijk heb ik tegen Lance Armstrong gesupporterd. Of zijn tegenstander nu de veel minder heroïsche Jan Ullrich, de wat schlemielig aandoende Joseba Beloki of de weinig emoties oproepende Ivan Basso was, het kon me weinig schelen. Zolang Michael Boogerd niet triomfeerde, mochten ze allemaal winnen. Armstrong, die volgespoten maniak, die Yank die onze bloed, zweet en tranensport voorgoed leek te veranderen terug naar af sturen, elke julimaand wou ik niks liever. Dat is tien jaar geleden.

Versta me niet verkeerd. Ook vandaag ben ik er nog van overtuigd dat Armstrong doping in elke vezel van zijn ooit doodzieke lijf had zitten toen hij zeven keer naeen de Tour won. En hoewel de bewijslast tegen zijn concurrenten lang niet minder sterk is dan die tegen hem, wil ik ook niet blind blijven voor de veel bredere schaal, de veel grotere middelen en de manier, wars van alle scrupules, de schaamte ver voorbij, waarop Armstrong het hele wielrennen, naar zijn hand zette om zijn bedrog in stand te houden. Tot het UCI toe.

Ik ben het evenwel niet eens met de strijd die het USADA voert. Het concept ‘spijtoptant’ mag dan al inhouden dat een misdadiger in ruil voor strafvermindering een grotere vis aan de galg praat, het laat ook hier een vieze smaak in de mond achter, alsof zijn teammaats destijds nu plots heiligen zijn. Ook de manier waarop, nog voor goed en wel duidelijk is wie welke bevoegdheid bezit, het orgaan Armstrongs palmares gretig wegveegt, stemt tot nadenken.

Dat het wielrennen andermaal de grote verliezer is, zal worden geopperd, en hoewel die bewering nauwelijks ontkracht kan worden, rijst de vraag in hoeverre een volledige negatie van de Armstrongjaren op alle palmaressen wijs zou zijn. Is die wielersport zoveel rijker met tourwinnaars als José Azevedo, Fernando Escartin en Andrei Kivilev. Wie weet nog wie Oscar Pereiro Sio was? Voelt Andy Schleck aan als een winnaar?

Laat Amstrongs naam voor mijn deel gerust zeven keer op de erelijst prijken, als symbool voor een donkere periode waarvan hij op elk vlak de exponent was. Het is een symbooldebat, want Armstrong is een reliek uit het verleden. Het UCI, dat Armstrong altijd een hand boven het hoofd hield, zich naar alle waarschijnlijkheid zwijggeld liet toestoppen, controleert de sport daarentegen ook vandaag nog. Het debat naar de rol van dat orgaan lijkt me, anders dan Lance Armstrong, brandend actueel.

Bosstime

Posted in Uncategorized on maart 15, 2012 by truetoyou

Ik zag Springsteen voor het eerst in de winter van 2007, met mijn moeder, op dat moment manager van de Lunch Garden in Brugge, en haar toenmalige minnaar, districtmanager van een restaurant of zeven van diezelfde keten. Hij maakte er een gewoonte van om zijn pak net voor een optreden uit te spelen en zich in losse jeans te hijsen, dat terzijde.

Clarence Clemons, die node zal gemist worden, was Santa Claus die huiswaarts keerde, en ik was blij dat Springsteen The River speelde. Niet zozeer omdat ik zo’n fan ben van dat nummer als wel omdat mijn moeder er wild van is. Om dezelfde reden zal ik gelukkig zijn als Springsteen deze zomer Thunder Road te berde brengt. Mijns inziens is het een song die niet echt past voor een menigte van 60.000 Heinekendronken Hollanders en 10.000 culturele Vlamingen die de overstap waagden, maar mijn vriendin vond er een lijflied in. Monica Van Hecke zou het naastenliefde noemen, maar ik dwaal af.

De gewezen minnaar van mijn moeder is uit ons leven verdwenen, en mijn moeder zelf is twee Lunch Gardenvestigingen verder als manager, maar zij staat wel opnieuw aan mijn zij bij Springsteen. Niet dat ik nog langer met haar meega, zij vervoegt mij tegenwoordig.

Springsteen brengt straks een setlist die focust op de economische crisis en de woede die die met zich heeft meegebracht. We Take Care Of Our Own, Death To My Hometown, My City Of Ruins (initieel niet over die crisis, maar u begrijpt het wel), Shackled And Drawn, Jack Of All Trades, dat soort nummers, die vooral zijn laatste boreling Wrecking Ball sieren. Ik betaalde een goeie 80 euro voor mijn ticket, maar laat dat niet de insteek van dit stukje zijn.

Het fijne aan Springsteen is dat hij wat economen platitudes zouden noemen rondstrooit, woede verpakt in een verheven stem, een stevige drumlijn en een wild aangeblazen – zij het niet meer zo krachtig als ooit tevoren – saxofoon, woede die het niet moet hebben van schimmige debatten over fictieve centen of halfslachtige redenen waarom ook de rijken de crisis niet hoeven te betalen. Dat Springsteen zelf rijker is dan veel banking boys die hij door het slijk sleurt, zult u aanhalen, maar daar gaat het hier niet om. Dat zijn de managers die zijn teksten meeschreeuwen ook, ik zal ze er niet minder enthousiast om rond de nek springen als The Boss straks Badlands inzet. Springsteens woede is er niet minder oprecht om, en ik denk niet dat hij op de barricaden zou springen tegen een rijkentaks of een vermogensbelasting.

Johan Van Overtveldt zal opmerken dat die twee begrippen hetzelfde inhouden. Maar zal hij de E-Street Band en de idealen van haar frontman op Pinkstermaandag luidkeels toejuichen?

 

Terzake

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , on januari 14, 2012 by truetoyou

Consternatie gisteren op Twitter toen bleek dat de fel geanticipeerde en met veel bombarie aangekondigde Europa-aflevering van Terzake halfweg niet langer thuis gaf. Gewezen klasgenoot @Riadh_B ging even over de rooie tegen Chef Cultuur van De Morgen @barteeckhout, omdat die het net als zovele andere twitteraars bestond schertsend te lachen met de ether, die Europa kennelijk ook had opgegeven. Een misschien niet correcte maar wel te begrijpen reactie, want een onvolprezen programma als Terzake verdient meer respect, zeker wanneer het ten onder gaat aan externe omstandigheden, daar waar het kwalitatief altijd vlot overeind blijft.

Zo ook gisteren. De redactie was er niet enkel in geslaagd om het kruim van de Belgische-toppolitici-met-vizier-op-Europa uit te nodigen – al mag de vraag gesteld worden wat de steeds verder van planeet Aarde vervreemdende Wilfried Martens nog tot gelijk welk debat bijdraagt, ze bracht daarnaast ook een erg genuanceerd beeld, met stemmen uit het linkse en rechtse kamp, bedrijfsleiders en arbeiders, studenten en gepensioneerden. Geen onnodig gepook over generatieconflicten of horrorverhalen gebracht door tafelspringens. Wel beschaafde debaters als Karel De Gucht en Johan Van Overtveldt, en mensen uit het middenveld met een boodschap. Dat harder en langer werken voor minder loon nodig zal zijn – die kwam aan, maar ook dat hooggeschoolde specialisten in hun vakgebied die zo graag hard zouden werken gewoon niet aan de bak komen. Daartussen gaapt een discrepantie zo groot als de wanhoop in het Oude Continent.

Het is een genuanceerd beeld dat veel luid klinkende stemmen vandaag ontberen. Daarom ook is het een zegen dat De Standaard vandaag uitpakt met een stuk rond geluk, en de mogelijkheid daarvan in dit tijdperk. Een dimensie die al te vaak ontbreekt wanneer ik mensen over de economische noodzaak van deze of gene maatregel bezig hoor. Of wanneer ik jongeren, zoals de zogenoemde ‘generatie y’ deze week in Humo zie betogen hoe we ook als vijftigplusser als ‘economisch product’ nog een meerwaarde kunnen hebben. Het zal allemaal wel, maar toen ik jong was, werd me geleerd me te verzetten tegen het beeld van het individu als product of nummer.

Net daarom doet het zoveel deugd om in de mallemolen van onheilstijdingen nuance en respect voor de menselijke waardigheid te vinden, ook en vooral bij stemmen die zichzelf door hun welverdiend kwaliteitslabel verheffen, zoals De Standaard en Terzake. Wat hoongelach moet altijd kunnen, zeker als de mopjes grappig zijn, maar laat ons toch de essentie niet vergeten: Terzake bewees ook gisteren opnieuw waarom het door vriend en vijand, links en rechts, geapprecieerd wordt als broodnodig.

Red Sonja

Posted in Uncategorized on december 16, 2011 by truetoyou

Over televisie wordt al te veel geschreven, maar het weerhoudt me er niet van om achteraan de rij aan te schuiven. Je kunt echter geen woorden plegen over het kleine scherm zonder de schaduw van (rv) aan de einder te zien verdwijnen, een mens zou zich voor minder existentiële vragen stellen. Red Sonja, de puike Canvasserie van Gijs Polspoel, verdient het schaamrood op mijn wangen.

Het is crisis zoals het dat overal is, en hoewel Alexander De Croo zijn stinkende best doet om erop te wijzen dat ook grootgrondbezitters een oester minder eten, voelt de kleine man dat nog steeds het meest. In Red Sonja, waar die kleine man ook nog eens met alle pesterijen Gods om de oren wordt geslagen, behoudt die wubbes evenwel de gratie waarin het ook in minder florerende tijden aardig toeven lijkt. Althans van buitenaf. Er wordt al eens een mistroostig shot tegenaan gegooid, en af en toe dacht ik aan Cristian Mungius 4 Months, 3 Weeks, 2 Days, maar het is de grimlach aan de einder die wanhoop in epicurisme ombuigt.

Stefaan Degand, die als amechtig sociale huisbaas feller contrasteert met zijn typetje Dieter De Leus dan de omschrijving doet vermoeden, neemt andermaal de rol van revelatie op zich, maar soleren doet hij daarin allerminst. Ook Dirk Van Dyck acteert ingetogener dan hij de laatste jaren vermocht, al zoekt zijn personage nog wat aarde onder de voeten, dunkt me. Dat het ook met de verhaallijnen – het impotentie annex bedriegen verhaal meen ik in Van Vlees En Bloed eveneens ontwaard te hebben – nog wat speuren is, mag geen obstakel zijn, want de sfeer waarin Red Sonja baadt, biedt genoeg soelaas voor kille vrijdagavonden in een nooit volledig wegtrekkende tristesse. Het lijkt me geen drama om een aflevering te missen, hoewel de serie als vervolgverhaal gemaakt is, maar de reeks links laten liggen is mijns inziens toch niet het meest verlichte idee van de decembermaand. Laat net die maand zo al niet als meest lumineuze geboekstaafd staan. Een gewaarschuwd man…

Breivik

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on november 30, 2011 by truetoyou

Het is een beetje onder de radar gebleven, want er vallen ministerposten te verdelen en de kerk lijkt andermaal schadeloos gesteld, maar gisteren hebben psychiaters Anders Breivik ontoerekeningsvatbaar verklaard. Het hoeft geen betoog dat psychiaters vooralsnog geen recht spreken, maar het zal een stevig in zijn schoenen staande rechter vergen om lijnrecht tegen dat rapport in te gaan.

Dat Breivik als ontoerekeningsvatbaar geboekstaafd werd, is voor een Belg een op zijn minst opmerkelijke uitspraak. Zou het kunnen dat niet enkel het leven, de munt en – weten we sinds prof. Blanpain – de vakbonden een stapje verder staan in Scandinavië dan in ons land? De afgelopen jaren hebben we hier te maken gekregen met meer dan een handvol zware jongens die fel gemediatiseerde processen kregen. Marc Dutroux, Andras Pandy, Abdallah Ait-Oud, Hans Van Themsche. Recent nog Els Clottemans en Ronald Janssen, straks ook Kim De Gelder. Geen enkele van die verdachten is ontoerekingsvatbaar verklaard, allemaal werden ze zo zwaar als mogelijk gestraft. Ik heb geen redenen om te twijfelen aan de expertise van onze psychiaters, nog aan de fundamenten van onze rechtspraak, maar de afwijkende beoordeling in Noorwegen is opvallend.

Vooral in de zaken Clottemans en Ait-Oud bleef een wrang vuur nasmeulen in het hart van de eerlijke mens. Bij de Waalse pedofiel en kindermoordenaar was er sprake van ‘geen sluitende bewijzen, maar alle aanwijzingen afzonderlijk zijn zo sterk dat ze opgeteld onmogelijk een andere uitkomst kunnen hebben’. Bij de Vlaamse parachutemoordenaar werd eveneens tot veroordeling over gegaan, hoewel keiharde bewijzen het ook hier moesten afleggen tegen (erg sterke) vermoedens, profiling en het charisma van de topadvocaat. 

Het valt nauwelijks voor te stellen dat een van de gangsters die ik eerder vermeldde er met een lichte straf vanaf kwam, en de vraag stelt zich of processen waarin alle pijn nog maar eens wordt opgerakeld en waarin de vaak niet van eigenliefde gespeende verdachte een laatste grote forum krijgt op die manier nodig zijn? Als serene processen in een van de vijf gevallen een andere uitspraak, al was het dan een licht afwijkende, hadden opgeleverd, waren ze dat zonder enige twijfel meteen waard geweest. Zelfs – en in het meest waarschijnlijke geval – als elke uitspraak exact dezelfde was, had sereniteit veel pijn gemilderd.