In deze steeds meer door het internet geadopteerde wereld kan je maar beter aanpassen of oprotten. Niet dat ik ook maar zou overwegen termen als ‘lmho’ of ‘lol’ te gebruiken – proza heeft haar rechten – maar bloggen is tegenwoordig een manier van status cultiveren als een andere. Niet dat dat het primaire doel van deze blog is – het zou van een onmetelijke idiotie zoals ik deze zelfs in studentenstad Gent maar zelden tegenkom getuigen om het omgekeerde te beweren – but who knows. Veel meer dan op het inhoudelijke, doorgaans niet veel meer dan een opinie van een matig student die er prijs op stelt zich op die en geen andere manier kenbaar te maken, zal het schrijven zich op de evolutie van de taal richten. De Nederlandse taal, omdat anderen die in het Engels schrijven, een plaatsje in mijn blogroll verdienen en de taal van Wilde en Johnson veel beter neerpennen, op geen enkel moment een maatstaf kunnen worden. Je mag het een hoogmoedig streven noemen, maar doe het in stilte, de mogelijkheid tot gratuit commentaar spuien blijft onaangetast uitgeschakeld. Nauwelijks iemand van mijn initieel publiek heeft een mening die ik hoog aanschrijf, die paar anderen weten me wel te vinden. Net als u ben ik met open ogen in het zevenkoppige monster genaamd Facebook gestapt, om maar meteen een link te leggen naar de hypocrisie die de oorspronkelijke bedoeling van deze kolommen was.
Bloggen is sinds afzienbare tijd je van het. De bakker doet het, de student die zich al bijna Serge Simonart waant, zelfs de eerste minister bezondigt zich eraan. Dat bij hem de nadruk niet op het prozaïsche komt te liggen, was u al opgevallen. De bloggemeenschap is goeddeels zelfbevestigend en egocentrisch gericht, slechts zelden haalt iets dat ik met interesse lees de bovenhand. Ik verwijs opnieuw naar mijn blogroll, maar niet elke daar aan te treffen blog is het bezoeken waard. Zelf heb ik volledig andere beweegredenen om die daar te plaatsen. Beweegredenen die de mijne zijn, maar die me door ze publiek te maken in een traditie plaatsen waar ik nu al een x aantal woorden tegen loop te fulmineren. Doch, begrijp me niet verkeerd, het aantal vrienden, kennissen of irritante familieleden die mijn teksten een blik waardig gunnen – zeker die laatsten lezen nooit tot het eind, het zij door desinteresse maar veel vaker door fysieke gebreken – is op geen enkel moment de beweegreden. En net dit maakt mijn geldingsdrang interessant. Door met een been het fenomeen in stand te houden kan ik het andere des te harder onafhankelijk laten fungeren. Ook ik ben een kind van mijn tijd.
Maar blijf vooral netwerken, blijf vooral neuken en blijf vooral bloggen. Doe het alleen in een Nederlands dat ook door Simon Stevin niet met een lodderoog bekeken hoeft te worden.
