Waarom is de alma mater zichzelf ten gronde aan het dragen? Mensen denken niet meer, ze gapen. Ze lezen niet meer, ze drinken. Niks mis met drinken overigens. Maar het zou fijn zijn als er ergens nog een morele grond onder de bodem van je glas zat. Als je tot de intellectuele elite wil behoren, doe het dan niet gewoon om de goegemeente je ego te laten pijpen, probeer voor jezelf ook heel eventjes een glimp van tevredenheid op te werpen.
En doe dat fucking lint uit, je ziet er belachelijk uit.
Lieve Karen
Met Roeselare-Club Brugge en de geur van Jean-Marie Gustave Le Clézio’s fecaliën op de achtergrond is deze briefnovelle alvast meer geworteld in de West-Vlaamse klei dan in de Spaanse tapas. We leerden elkaar kennen toen ik je handen moest verwarmen, een kwaliteit die je in een man wel kan smaken, vetelde je me. Ondertussen woon je aan de andere kant van de wereld, of toch hetgeen ik er in die 22 jaar al van heb overschouwd, en ben ik nog steeds hier, gelukkig, net niet getrouwd. Met een welgemikt ‘het kan verkeren’ is ook de intertekstualiteit waar zovelen zoveel plezier aan beleven alweer verzekerd.
Je schreef me onlangs dat ik in de strijd om je hart concurrentie kreeg van twee Spanjaarden. Sinds Franky Van der Elst weet ik dat een concurrentiestrijd met Spanjaarden op voorhand verloren gaat, en ik besloot me er smalend van af te maken. Het emotionele investeren is me dit jaar al te vaak al te zwaar gevallen, moet je weten. Ik weet dat je op dit moment je hart verpand hebt aan een jongeman die je Bicky noemt, maar in mijn hoofd bleef toch spoken: wat is er van de andere jongen geworden?
Vorige week boekte ik twee tickets met de luchtvaartmaatschappij die ik zo veracht – het mocht niet veel kosten. Bij het bevestigen ging de twee decennia geleden aangekondigde zoveelste culturele revolutie het gareel uit, en bleef ik in het ongewisse of de tickets al dan niet op mijn naam bevestigd waren. Dat vehikel is op dit moment verholpen, dus behoudens ontwikkelingen die buiten mijn macht om gebeuren, kom ik naar de mooie stad die Zaragoza ongetwijfeld moet zijn – ik lees jouw blog, bekijk de foto die ze siert, en denk aan de diepbetreurde Frank Vandenbroucke in Avila – jouw jongemeisjesgezichtje bezoeken. Het zal me weemoedig doen terugdenken aan al die films die we in mijn bescheiden goed handjevol vierkante meter grond bekeken. Profiteer van je Erasmusverblijf om je achterstand aan Lostafleveringen in te halen, dan verwelkom ik je volgend semester om het laatste seizoen er samen door te jagen.
Hou je in tussentijd goed
Warme groeten
Nick
Keith Richards for president
Wel dat deed geen pijn.
Waar schrijven mensen doorgaans over in blogzpaddum YS Ik zoiu kunnen schrijven over hoe
ik steel
the legendary tiger man zéker stal
n-va perceptie steelt
de kalmte die hier écht de stormen overheerst – if only u could see it
of hoe mooi het strak s is in mEchelen als het zonovergoten regent achter yves desmets appartm.
roll with it
Wel wat n iro-n ie. als ik je niet flagrant in het gezicht heb geraakt door maanden niks te doen vermaak ik je met bonnieprince bil ‘ly’.
Rest in Peace JGB
Daar zit je dan, om 10u. ’s ochtends, ruim drie uur eerder gewekt door een bont allegaartje van Springsteen – weer hij, Empire Of The Sun en Dan Auerbach. Schrijven over muziek gaat me vast beter af dan deze blog, maar de motivatie eraan ontbeert me even. Dat volledig terzijde. Ik dacht er een seconde lang aan om de NMBS voor de rechtbank te dagen, dit keer omdat ik de motoren van het toestel Oostende-Aarlen boven Billy Corgan’s Siva hoorde donderen. Het is maar een van de redenen waarvoor het spoormonopolie mijns inziens een dagvaarding verdient, maar geen enkele rechter die hierin meegaat.
Een manifest gebrek aan interesse schotelde me een tweede en uiteindelijk derde zittijd voor het vak Nederlandse Taalvaardigheid, deel: spreekvaardigheid voor. Je moet Nick Delafontaine heten om een wedstrijd Kalmar-Gent interessanter te vinden dan een herexamen, maar gaat u even mee in mijn redenering. Tien uur ’s ochtends. Een obscuur klaslokaal waar de hoogzwangere assistente de banken zo heeft gepositioneerd dat je in een cirkel zit. Een cirkel! Om een debat te houden over eerst het gebruik van tussentaal op de Vlaamse televisie – ik geloof niet in Vlaanderen, nog in een debat erover, gevolgd daar een praatbarak over strafmaten voor topcriminelen. Hun inziens. Om tien uur ’s ochtends. In een cirkel.
Noblesse oblige om zeggen dat ik tijdens het eerste gesprekje niet thuisgaf. Veel verder dan een luid lachen - wel in Algemeen Nederlands – bij een bewering over de accuraatheid van de overigens uitstekende blik op onze samenleving die Thuis elke werkdag weer is, kwam ik niet. Het tweede debat leek me veel interessanter, als ik toch punten moest rapen, kon ik het beter my way doen. Over criminelen heb ik altijd wel een mening gehad – dag Paul Marchal.
Helaas was Kim De Gelder – u kent’m wel, de malloot die het begrip ‘puberteit’ een volledig nieuwe invulling gaf door als een halve gek een peutertuin tot Badlands te herschapen – de casus van dienst, en bleek geen enkele student aan tafel het motto van onze alma mater onder ogen gekregen te hebben. ‘Durf Denken’ mag dan al een taalfout zijn, het maakt de slogan er niet minder mooi om. Uiteraard slikte iedereen het mondwater dat ‘doodstraf’ luidde door, daarvoor hebben ze al genoeg op hun gezicht gekregen, maar de onkunde en debiliteit die uit het half uur dat volgde drop, was zelden gezien. Ik communiceer thuis, terug in het veilige Brugge, met niemand die meer dan 4 jaar ASO achter de kiezen heeft, maar het gaat er een stuk hoogstaander aan toe. Hoewel beschaving en het vingertje de overhand namen, werden de geuitte meningen zo grotesk, dat ik zelfs ons normen – en waardensysteem van vrije meningsuiting op de helling zou plaatsen.
Een uur later vroeg ik een vriend die de gave van het kritisch denken wel beheerst wat hij met Hitler had gedaan, als die Shakespeare’s talent had gehad. Hij lachte mijn opmerking weg, en ging verder met het lezen van Churchill.
Bij het aanschouwen van de titel zou je met graagte een post verwachten over een democratische beweging die de hegemonie van de Castro’s aan banden legt. Niets is minder waar, het limbo waar ik gisteren anderhalf uur van mijn aflopende leven verspeelde, bracht niemand voor die Raul Castro in de krochten van zijn geest terug kon vinden. Het werd desalniettemin een belevenis die me lyrisch maakte.
Al bij het binnenkomen – je moet eerst een vervaarlijk uitziende maar nauwelijks dreigende portier voorbij – merk je in welke club je zit. Elk nummer kan je meelippen, doch van geen enkel kan je je herinneren er ooit bewust naar geluisterd te hebben. Bij het enige folkloremoment sta je te preken in de woestijn. De mensen die het huis frequenteren zijn makkelijk op te delen in twee categorieën. Gewillige vrouwen die zichzelf rond palen, lichamen en asbakken kronkelen om zo wulps mogelijk over te komen en lelijke semi-analfabeten die hopen dat gedrag te belonen met een enkeltje slaapkamer. Werkelijk niemand vormt een uitzondering. Het gedrag is hetgeen je kan verwachten van een groep seksueel gefrustreerde laattieners en puistige twintigers. Geen mening over het ontmijnen van het Midden-Oosten, de parlementaire onderzoekscommissie of het concert van Metallica enkele tientallen kilometer verderop. Luidkeels worden voetballiederen afgewisseld met racistische grootspraak, niet omwille van enige xenofobie, veeleer om indruk te maken op het gild vrouwen dat geen indruk nodig heeft.
Het is een verloren generatie – de zoveelste al – die, dan wel met mooi diploma en dito wagen, aan veel te hoge snelheid de rand van de maatschappij bewandelt. Een rand die steeds dikker wordt, als ware het de korst van de PizzaHutpizza die men zo smakelijk verorbert alsof het een driegangenmenu van Frank Fol voorstelde. Je moet verzuurd zijn om er dit stukje tekst aan te wijden, maar het verzekert je alvast van wat gratuit zelfrespect waar je al wekenlang zo wanhopig naar op zoek bent.
Het mag – alvast voor zij die me de afgelopen twee dagen hebben gesproken – niet verbazen dat deze blogpost er vandaag komt. Mijn lichte aversie tegenover het fenomeen internet en de al iets grotere walging die ik verdruk bij het communiceren via deze weg is al langer gekend, nu heeft ze ook pragmatische redenen.
De tijd van de grote moraalridders ligt ondertussen zowat dertig jaar achter ons. Ik heb dan ook op geen enkel moment de intentie mezelf in een traditie die ik zo hartgrondig verafschuw dat ze aan de basis van enig misprijzen jegens taal en regio ligt, te plaatsen waar ik zeker niet achtersta. Maar het is een ziekte van deze tijd dat simpele waarheden en ‘de goede zaak’ enkel nog lachers op hun hand krijgen. Wat ik hier meen te moeten verkondigen is noch een waarheid, noch een goede zaak. Maar sta er even bij stil.
De laatste maanden krijg ik meer mails dan brieven – het tegendeel zou verbazen en bedroeven – ,meer smsen dan bezoekjes. Daar is op zich niks mis mee – het verbaast me nu al hoe vaak ik tegengas geef. Wel problematisch wordt het mijns inziens als online communicatie als een surrogaat of zelfs superieure vorm van een alledaags gesprek met pint wordt gezien. Ik hoef ze niet, de mensen die zo aimabel zijn achter hun scherm, doch achter een verloren verkeersbord wegduiken eens je ze in het straatbeeld tegenkomt. Wat me selbsverständlich bij de vraag brengt in hoeverre ik zelf op deze manier ageer. Best tot op zeker hoogte, maar het is nooit een bewust streven.
Als de tijd uitwijst dat deze post er enkel door het momentum is gekomen – ze is er zeker door bespoedigd – gelieve daar dan ook rekening mee te houden als je ze classificeert. Ik ga nog wat Lily Allen, Hooverphonic of Kings Of Leon luisteren, ook dat is graag zien.
En op de zevende dag schiep hij Ronny Van Geneugden.
Omdat mijn thuisstad me steeds meer de muren opkrijgt en die beter verteren binnen wat verloren tijd – en omdat ik het best een fijne gedachte vond – heb ik me deze avond als werknemer onder de nouveau riches van deze 21ste eeuwse maatschappij begeven. Het zijn zij die hun hand er niet voor hoeven om te draaien even voor 20.000 euro Fortisaandelen drastisch in waarde te zien zakken. Hun leven is een leven aan de rand van mijn samenleving. Zo ontdaan van alle aardse besef, zag ik ze zelden.
Maargoed, uiteraard was ik daar, ongebonden en – navraag zal het je leren – steeds minder verantwoordelijk, enkel om mezelf te plezieren. De gedachte aan de rebelse rijke dochter van een advocaat in wiens zetel ik al naakt droomde te ontwaken, zijn duurste fles whiskey half uitgelopen op zijn kashmirtapijt, gaf me de finale stoot. Helaas was mijn collega objectief gezien gewoon knapper, ook al was hij de 45 al even gepasseerd. Maar ik leer snel, sneller dan weleer, en de gedachten aan het zielige mamaskindje dat maar bleef hameren op het feit dat het écht zijn schuld niet was dat zijn baby bijna was overleden omdat hij niet wist hoe je een fles melk opwarmt, amuseerden me als zelden tevoren. After all zijn er slechtere manieren om 50 euro bijeen te rapen dan een avonde lang dure champagne en kreeftensoep binnenwerken tussen het tappen van wat gratis bier door. Dat het volkje de pretentie had om in deze tijden elke pint halfvol weg te kieperen rochelde ik met de glimlach weg … in hun vers glas bier.
Maar moreel superieur zal ik mezelf wel nooit meer voelen. God lijkt me lichamelijk finaal te gaan straffen voor alle spot en halsmisdaden, en mijn 50 euro gaat vast niet naar het grote Pieter Colpaert for Coachellaproject noch naar mijn vader, die ik nog een veelvoud van die som moet. Veel liever leg ik het aan de kant om Bruce Springsteen te gaan zien in Nederlands Limburg, en om even drie uur lang te denken dat ook ik het hart op de goeie plaats heb.
WordPress zegt ‘howdy, truetoyou’, ik denk dat ik Karo maar even ga smsen. Want hoewel de verloren tijd herwonnen is, moeten we nog zo heel erg ver.
‘Zit jij hier eigenlijk enkel om je geweten te sussen’, zei ze. An sich geen volledig oninteressante stelling noch een door gezichtsstoornissen gestremde observatie. Het aantal keren dat ondergetekende een les bijwoonde omdat zijn kop een bundeltje notities rechtvaardigde is al langer niet meer op een enkel telraam bij te houden. Doch niet zo deze keer. Het vergt heus geen superieure vorm van intelligentie om te beseffen wanneer een lector doceert dan wel parafraseert. Dat hadden ze aan de Groeningekouter vast nog niet geweten.
Ik mag haar door de band wel, daar niet van. Maar het getuigt van een onwaarschijnlijke domheid – ik gun je de plek van het blad voor mijn mond in deze niet – om anno 2009 op deze manier door het leven te willen stappen. Niet dat ik het een inferieure gedachte vind om te beweren dat je grote droom huisje-tuintje-kindje is – al kan ik me er wel in vinden als men beweert dat het een soort mentale handicap is op je twintigste, al helemaal als je er een biologische klok bijsleurt – maar feit is dat veel van dergelijke conservatieve denkers een progressief gedachtegoed niet kunnen verdragen. Het katapulteert ons vijftig jaar terug in de tijd om een beantwoorde sms of opgegeten koffiekoek in gezelschap voor de rechtbank te dagen, maar daar gaat het niet om. Hoewel minder eerbaar is er geen gradatie in deugdelijkheid bij een dergelijk denken. Het plaatst ons wel in de twintig jaar geleden opgerichte vtm-cultuur om met voyeuristische neigingen na te gaan of een buurman zich wel hard genoeg inzet voor de goegemeente. Als ik aan liefdadigheid doe is dat volledig mijn zaak, het zou me schamen om er mee op straat te komen, en ik vind jou belachelijk om het als een deugd te zien. Als je goed leest – gebeurt dat nog wel eens? – kom je heus niet tot zo’n wijdverbreide conclusie. Zelfs als je fundamenteel anders denkt. Zolang je maar denkt, rationaliseert en beseft dat jouw wereld vol Barcelona, kleedjes en niet eens goed gemaakte hitparademuziek er door jouw denken alleen niet was gekomen.
Maar Warren Zevon boven Yves Leterme. Waarmee ik het door de media al erg vaak, doorgaans te kort door de bocht enerzijds, niet hard genoeg anderzijds, gemaakte proces van laatstgenoemde niet wil schrijven. Ik ken ze wel, zij die na het lezen van een lezersbrief hun eigen conclusie trekken als hadden ze er net universitair onderzoek naar gedaan. Je moedwillig in een bepaalde hokje plaatsen om er dan weer naast verder te kunnen leven, ik kan het zelfs appreciëren. Zeker als je het met een kwinkslag – of een kwinkslag te veel, maar dat is de kern niet – doet. Had iedereen die de Hitlergroet deed zeven Joden bevrijd hadden die nu vast hun kop uit hun hol gehaald. Quod Non. Soms is het niet nodig om postmodern zeventien waarheden te zoeken.
Maar daar gaat het niet om.
