Red Sonja

Over televisie wordt al te veel geschreven, maar het weerhoudt me er niet van om achteraan de rij aan te schuiven. Je kunt echter geen woorden plegen over het kleine scherm zonder de schaduw van (rv) aan de einder te zien verdwijnen, een mens zou zich voor minder existentiële vragen stellen. Red Sonja, de puike Canvasserie van Gijs Polspoel, verdient het schaamrood op mijn wangen.

Het is crisis zoals het dat overal is, en hoewel Alexander De Croo zijn stinkende best doet om erop te wijzen dat ook grootgrondbezitters een oester minder eten, voelt de kleine man dat nog steeds het meest. In Red Sonja, waar die kleine man ook nog eens met alle pesterijen Gods om de oren wordt geslagen, behoudt die wubbes evenwel de gratie waarin het ook in minder florerende tijden aardig toeven lijkt. Althans van buitenaf. Er wordt al eens een mistroostig shot tegenaan gegooid, en af en toe dacht ik aan Cristian Mungius 4 Months, 3 Weeks, 2 Days, maar het is de grimlach aan de einder die wanhoop in epicurisme ombuigt.

Stefaan Degand, die als amechtig sociale huisbaas feller contrasteert met zijn typetje Dieter De Leus dan de omschrijving doet vermoeden, neemt andermaal de rol van revelatie op zich, maar soleren doet hij daarin allerminst. Ook Dirk Van Dyck acteert ingetogener dan hij de laatste jaren vermocht, al zoekt zijn personage nog wat aarde onder de voeten, dunkt me. Dat het ook met de verhaallijnen – het impotentie annex bedriegen verhaal meen ik in Van Vlees En Bloed eveneens ontwaard te hebben – nog wat speuren is, mag geen obstakel zijn, want de sfeer waarin Red Sonja baadt, biedt genoeg soelaas voor kille vrijdagavonden in een nooit volledig wegtrekkende tristesse. Het lijkt me geen drama om een aflevering te missen, hoewel de serie als vervolgverhaal gemaakt is, maar de reeks links laten liggen is mijns inziens toch niet het meest verlichte idee van de decembermaand. Laat net die maand zo al niet als meest lumineuze geboekstaafd staan. Een gewaarschuwd man…