Bla – sé

En op de zevende dag schiep hij Ronny Van Geneugden.

Omdat mijn thuisstad me steeds meer de muren opkrijgt en die beter verteren binnen wat verloren tijd – en omdat ik het best een fijne gedachte vond – heb ik me deze avond als werknemer onder de nouveau riches van deze 21ste eeuwse maatschappij begeven. Het zijn zij die hun hand er niet voor hoeven om te draaien even voor 20.000 euro Fortisaandelen drastisch in waarde te zien zakken. Hun leven is een leven aan de rand van mijn samenleving. Zo ontdaan van alle aardse besef, zag ik ze zelden.

Maargoed, uiteraard was ik daar, ongebonden en – navraag zal het je leren – steeds minder verantwoordelijk, enkel om mezelf te plezieren. De gedachte aan de rebelse rijke dochter van een advocaat in wiens zetel ik al naakt droomde te ontwaken, zijn duurste fles whiskey half uitgelopen op zijn kashmirtapijt, gaf me de finale stoot. Helaas was mijn collega objectief gezien gewoon knapper, ook al was hij de 45 al even gepasseerd. Maar ik leer snel, sneller dan weleer, en de gedachten aan het zielige mamaskindje dat maar bleef hameren op het feit dat het écht zijn schuld niet was dat zijn baby bijna was overleden omdat hij niet wist hoe je een fles melk opwarmt, amuseerden me als zelden tevoren. After all zijn er slechtere manieren om 50 euro bijeen te rapen dan een avonde lang dure champagne en kreeftensoep binnenwerken tussen het tappen van wat gratis bier door. Dat het volkje de pretentie had om in deze tijden elke pint halfvol weg te kieperen rochelde ik met de glimlach weg … in hun vers glas bier.

Maar moreel superieur zal ik mezelf wel nooit meer voelen. God lijkt me lichamelijk finaal te gaan straffen voor alle spot en halsmisdaden, en mijn 50 euro gaat vast niet naar het grote Pieter Colpaert for Coachellaproject noch naar mijn vader, die ik nog een veelvoud van die som moet. Veel liever leg ik het aan de kant om Bruce Springsteen te gaan zien in Nederlands Limburg, en om even drie uur lang te denken dat ook ik het hart op de goeie plaats heb.

WordPress zegt ‘howdy, truetoyou’, ik denk dat ik Karo maar even ga smsen. Want hoewel de verloren tijd herwonnen is, moeten we nog zo heel erg ver.