new christian right

‘Zit jij hier eigenlijk enkel om je geweten te sussen’, zei ze. An sich geen volledig oninteressante stelling noch een door gezichtsstoornissen gestremde observatie. Het aantal keren dat ondergetekende een les bijwoonde omdat zijn kop een bundeltje notities rechtvaardigde is al langer niet meer op een enkel telraam bij te houden. Doch niet zo deze keer. Het vergt heus geen superieure vorm van intelligentie om te beseffen wanneer een lector doceert dan wel parafraseert. Dat hadden ze aan de Groeningekouter vast nog niet geweten.

Ik mag haar door de band wel, daar niet van. Maar het getuigt van een onwaarschijnlijke domheid – ik gun je de plek van het blad voor mijn mond in deze niet – om anno 2009 op deze manier door het leven te willen stappen.  Niet dat ik het een inferieure gedachte vind om te beweren dat je grote droom huisje-tuintje-kindje is – al kan ik me er wel in vinden als men beweert dat het een soort mentale handicap is op je twintigste, al helemaal als je er een biologische klok bijsleurt – maar feit is dat veel van dergelijke conservatieve denkers een progressief gedachtegoed niet kunnen verdragen. Het katapulteert ons vijftig jaar terug in de tijd om een beantwoorde sms of opgegeten koffiekoek in gezelschap voor de rechtbank te dagen, maar daar gaat het niet om. Hoewel minder eerbaar is er geen gradatie in deugdelijkheid bij een dergelijk denken. Het plaatst ons  wel in de twintig jaar geleden opgerichte vtm-cultuur om met voyeuristische neigingen na te gaan of een buurman zich wel hard genoeg inzet voor de goegemeente. Als ik aan liefdadigheid doe is dat volledig mijn zaak, het zou me schamen om er mee op straat te komen, en ik vind jou belachelijk om het als een deugd te zien. Als je goed leest – gebeurt dat nog wel eens? – kom je heus niet tot zo’n wijdverbreide conclusie. Zelfs als je fundamenteel anders denkt. Zolang je maar denkt, rationaliseert en beseft dat jouw wereld vol Barcelona, kleedjes en niet eens goed gemaakte hitparademuziek er door jouw denken alleen niet was gekomen. 

Maar Warren Zevon boven Yves Leterme. Waarmee ik het door de media al erg vaak, doorgaans te kort door de bocht enerzijds, niet hard genoeg anderzijds, gemaakte proces van laatstgenoemde niet wil schrijven. Ik ken ze wel, zij die na het lezen van een lezersbrief hun eigen conclusie trekken als hadden ze er net universitair onderzoek naar gedaan. Je moedwillig in een bepaalde hokje plaatsen om er dan weer naast verder te kunnen leven, ik kan het zelfs appreciëren. Zeker als je het met een kwinkslag – of een kwinkslag te veel, maar dat is de kern niet – doet. Had iedereen die de Hitlergroet deed zeven Joden bevrijd hadden die nu vast hun kop uit hun hol gehaald. Quod Non. Soms is het niet nodig om postmodern zeventien waarheden te zoeken.

Maar daar gaat het niet om.